Land Rover Club Holland - Forum

2022-07-20 | Zweden, een jaar geleden

2023-08-29T19:54:31+01:00

2022-07-20
10:05
Ik ben ondertussen alweer in Denemarken en heb zojuist besloten naar Legoland te gaan. Maar eerst heb ik nog een hoop te schrijven over gisteren.

Links: Ik heb ook een schilderij van zoiets!
Rechts: De slaappplek van afgelopen nacht.

Die dag begon al heel zonnig, dus ik heb gelijk de korte broek en mouwloze shirt aangetrokken. Ook heb ik mezelf goed ingesmeerd, want de zon is hier veel sterker. Eenmaal onderweg rond iets voor 12:00 verliep de reis in het begin een beetje moeizaam omdat er bij het knooppunt Vårgårda wegwerkzaamheden waren en het voor mij heel onduidelijk was waar Borås was.

Na eerst zes kilometer de E20 naar Stockholm gepakt te hebben en daarna Vårgårda een stukje ingereden te hebben, bleek dus dat ik een stukje E20 richting Gothenburg moest pakken en één afslag verder zat ik weer op de goede weg. Eenmaal bij Borås aangekomen nam ik de 27 en daarna de 154 tot Överlida.

Vanaf daar heb ik een nummerloze weg gereden richting Torup aangehouden. Dit waren mooie boerenwegen en ook gevuld met een hoop bomen in de vorm van een tunnel! De volgende richting was Halmstad via de 26, en vanaf de stad de E20 tot afslag 41 genomen en daar de 24 tot de kruizing met de 108. Ja, veel nummers maar de moeite waard!

Ik was daarvoor nog even gestopt voor een pauze in Örkelljunga en heb Ivana gelijk een bericht gestuurd dat het nog +/- twee uur zou duren voor ik in Lund aan zou komen.

Ten slotte wil ik voor nu alleen nog schrijven over het prachtige bospad in de buurt van Röstånga, dit is een plek die ik bij een volgende keer Zweden nog een keer rustig ga pakken.

Links: De koeien chillen lekker in de schaduw (en kijken naar het Shell station).
Rechts: Het is niet de boog waar ik over schreef, maar deze boom heeft daardoor nog steeds een bijzondere vorm.

15:45
Ik ben nu in Legoland, en ik moet zeggen dat dit wel echt een park voor kinderen is tot nu toe. Maar dat staat mij niet in de weg om het nog steeds naar mijn zin te hebben. Ik heb nog steeds een hooop te schrijven over gisteren, maar dat bewaar ik wel voor als ik in Kollund ben.

23:40
We zijn weer op de plek waar het allemaal begon: Kollund, Denemarken. Ik ga nu alles opschrijven en werk langzaam naar dit moment toe.

Goed, ik kwam om 17:15 bij Lund Centraal . Ik opende de app en zag dat Ivana het adres niet had gegeven maar alweer in problemen dacht. De auto zou te groot zijn om bij haar in de buurt te parkeren, maar ik wilde Noah niet te ver wegzetten. Toen ze het adres had gegeven ging ik alsnog in het centrum kijken. Er was nog een parkeergarage , maar deze was te laag voor de Defender (max. 2m). Toen vond ik een open plaats waar ik de auto vier uur kon laten staan. Ik wist alleen niet hoe ik aan kon geven dat ik betaald had.

Een Engelse die me tegemoet kwam lopen zei dat ik het met de automaat moest doen en anders een app moest gebruiken. Het was eigenlijk op basis van haar accent dat ik door had dat ze uit Engeland kwam, ze zei dat ze hier tegenwoordig woonde en al vroeg met pensioen kon.

Even later stond ik bij de automaat te klote, een debit kaart werd niet geaccepteerd en mijn krediet kaart ook niet! Ik wilde het bijna opgeven en besloot me niet door de automaat gewonnen te geven en downloade de Mobill app, de meest ON-STABIELE app ooit! Toen was ik het zat en ging ik alsnog naar Lund Centraal.

Onderweg belde Ivana me om te vragen waar ik bleef, ik zei dat ik onderweg was naar het station en zij zou naar me toe komen. Ik was ondertussen redelijk gefrustreerd geraakt en dat werd niet beter toen ik zag dat het station met hetzelfde klote systeem werkte als op de parkeerplaats waar ik eerder was!

Gelukkig was er nog een app die ik kon gebruiken, EasyPark. Deze was bovendien ook Nederlands en belangrijker: stabiel! Had ik deze maar bij die plek genomen, dan had ik al dat gezeik niet gehad. Maar goed, de meter liep en ik ook, naar de uitgang.

Precies op dat moment kwam Ivana aanlopen en we omhelsde elkaar. Ik zei dat ze blij moest zijn dat ze niet eerder was, anders had ze misschien dingen zien vliegen en vertelde haar het parkeer-verhaal. Daarna vroeg ik of ze de auto al wilde zien, en daar was ze toch wel nieuwsgierig naar. Ze vond het een 'gigantische' auto, en vroeg hoe ik hem door de straten heb gekregen, waarnaar ik grapte dat ik 'ruimte heb gemaakt'.

Nadat we de garage verlieten gingen we in de stad ergens wat eten, ze stelde een Aziatische tent voor, maar ik wilde eerst nog verder kijken. We liepen langs het Grand Hotel en ik stelde het voor de grap voor, maar Ivana zei dat we daar straks gewoon wat koffie zouden kunnen drinken. Daar vlak in de buurt zat op de hoek een restaurant, maar we twijfelde en besloten verder te kijken.

Vlak daarna was het restaurant (Thúy) waar we uiteindelijk zijn gaan eten, ik nam de Shoft Shell Crab en zij de Summer Rolls. Op onze tafel stond een kan met ijskoud water, dit was heerlijk vanwege de aanhoudende hitte. Als afsluiter nam ik een fruit schaal met mango en 'draak fruit'.

Links het hoofgerecht en rechts het nagerecht

Ik speelde de heer en betaalde de rekening, wat voor Ivana niet had gehoeven (maar ze waardeerde het wel). Toen gingen we naar het hotel voor een bakkie koffie, ik kreeg daar wel de indruk dat onze aanwezigheid niet door de jonge ober gewaardeerd werd, maar hij bleef wel een 'lach' ophouden.

Het is nu ondertussen 00:37 geworden en ik ben goed moe, de rest komt morgen wel.

Disclaimer: Hoewel de titels soms niet overeenkomen met de datums, heb ik ervoor gekozen om de tijden aan te houden vanaf het moment dat ik de berichten heb gelogd.

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 29 Aug 2023, 20:54

2022-07-18 | Zweden, een jaar geleden

2023-08-23T22:19:46+01:00

2022-07-18
10:25
Leuk om nu eens echt live naar de radio te luisteren. Ik ben zelfs nog met beide tweets in de uitzending gekomen. Dat was heel leuk, want de gast van de avond had ook een reactie op mijn vraag over het 'kunstig' maken van een Defender en deze rijdbaar te houden. Dat laatste zou hem niet lukken, maar hij had wel ooit iets voor Mercedes en Smart gedaan. Ik merkte dat dit een interessante uitzending was met leuke discussies.

Direct daarna ben ik gaan slapen, hoewel ik nog wel een aantal keer wakker ben geworden todat ik een uur geleden besloot om eruit te gaan voor brood en koffie. Gelukkig is de pot bij me werk niet in de buurt, anders had ik al een aantal grote donaties moeten doen! Klein beetje context: elke keer als ik een bakkie koffie nam zou ik een euro in de pot stoppen.

Hoe dan ook, zometeen in het centrum zoeken naar een plek om Noah te wassen en daarna proberen in de buurt van Åmål te komen.

14:45
Ik zit nu aan een berg restaurant die nog eens door Nederlanders beheert wordt! De mevrouw zei dat ze al tien jaar in Zweden wonen en deze plek van andere Nederlanders hebben gekocht. Ook raden ze me aan om de 62 naar Karlstad te nemen.

Ik heb nu even rust genomen omdat ik een beetje gek werd van alle campers die elke keer net te veel links reden om te kunnen zien of ik ze veilig kon inhalen. De eerste was vooral vervelend, want er waren veel bochten en elke plek waar ik hem wél in kon halen was ik of te ver weg of had ik net zoveel snelheid als hem. Maar bij het plaatsje Vimo is het me net gelukt, want hij had al weer zin om gas te geven...

Terug naar Orsa, want daar heb ik eerst de langverwachte wasbeurt aan Noah gegeven. Altans, nadat ik aan een Zweed vroeg hoe het systeem werkte. Uiteindelijk heb ik met €10,- aan alle kanten kunnen wassen. Alsof we nooit door de modder zijn geweest, zo schoon! Toen nog even een paar boodschappen aan de andere kant gehaald voor de laatste paar keer wildkamperen en een deel van de afval netjes gesorteerd.

Links: De foto voor het wassen.
Rechts: Kijk eens hoe schoon!

22:45
Ik sta nu weer langs een weg. Ik heb vandaag aardig wat KM's gemaakt, en ben momenteel op de 42 +/- 15 km van Vårgårda verwijderd. Morgen verwacht ik in Lund te zijn om Ivana weer eens te zien. Als ze altans niet positief test op COVID-19.

Het was overigens een goed keuze om de 62 te nemen, deze was niet alleen rustiger, maar ook heel mooi langs de (gemaakte) rotsformaties en mooie dorpjes heen. Een paar kilometer na het dorpje Eksharad ging het even mis en twijfelde ik of ik nog wel de goede kant op ging. Snel op de kaart dacht ik verkeerd te gaan, dus ik reed terug. Ik zette Noah op de parkeerplaats bij een informatie bord en zou er straks op kijken welke kant ik op moest, maar eerst ook even een toilet zoeken!

Er waren een aantal huisjes waarvan ik dacht dat ik daar kon toiletteren, dit waren echter sier huisjes waar souvenirs gekocht konden worden. Een mevrouw bij het eerste huisje daar zei dat ik bij de ICA aan de overkant terecht kon. En als ik dan toch bezig was met vragen stellen, vroeg ik ook maar gelijk welke kant Karlstad op was en of ze ook souvenirtjes had voor jongens van drie wat echt Zweeds is. Ze had een kookschort, een popje en een stokpaard voorgesteld en anders moest ik even bij haar buren vragen.

De twee buren waren twee rokende vrouwen die een beetje lullig beschreven op tokkies leken, maar ze waren niets minder dan vriendelijk. Ze liet me een paar spullen zien en toen zag ik een mooi met hout gefreesd beeltje van een eland en de Värmland regio daaromheen, die wilde ik wel! Helaas kon ik niet pinnen, dus ik moest na het toiletbezoek even een automaat vinden.

Aan de overkant bij de ICA sprak ik een meisje aan, die helaas voor mij minder goed Engels kon dan de vrouwen bij de winkeltjes. Ik bood mijn excuses aan en dat ik volgende keer beter Zweeds zou spreken, zij gaf aan hetzelfde met Engels te doen. Even daarna had ik 200 SEK gepint. Ik wilde eigenlijk nog aan het meisje vragen om geld te pinnen en dat ze me het contant gaf, om op die manier van de extra omrekening af te komen, maar het was enorm verwaarloosbaar bij de automaat.

Terug bij de winkeltjes sprak de mevrouw van eerder mij aan, ze vroeg of ik wat had gevonden en ik zei dat ik onderweg was om het te kopen. We raakte aan de praat en kwam er zo achter dat zij Lina heet. De gesprekken gingen over Zweden, de vakantieperiodes in Nederland en uiteindelijk was ze heel nieuwsgierig waar ik mee aan het reizen was. Tegelijkertijd was een Brits stel dat ook, en ik liet hen Noah even van binnen zien. Ze waren allemaal onder de indruk, alleen vonden ze het klimmen naar het bed niet zo praktisch denk ik (hoe kom je er in?!)

Ik heb daarna nog even met het stel gesproken, maar ben hun namen vergeten te vragen. Ze hebben een vakantiehuisje in de buurt en denken er ook over om hierheen te emigreren als ze wat ouder zijn. Toen ben ik nog snel nog de souvenirs gaan kopen, want ze gingen over een paar minuten sluiten en vervolgde ik me weg naar Åmål. Uiteindelijk was ik toch goed gegaan!

Aan het einde van de 62 ging het wel even fout, toen pakte ik de E45 kort weer richting Mora. En toen was ik iets over 19:00 in Åmål, te vroeg om te stoppen en het was een te drukke plek voor een overnachting.

Ik heb de E45 tot Trollhättan doorgereden en tussendoor gekeken voor leuke plekken om te stoppen. Toen toch maar verder gereden op de 42, want deze weg leek niks meer te bieden. Onderweg was wel prachtig rijden met de ondergaande zon. Ik heb weer 'onverantwoordelijk' foto's gemaakt (tijdens het rijden). Als ook een paar langs de huidge weg door toch even te stoppen. Nu dus aan de rand van een bos, het is een paar minuten over middernacht, mijn biertje is op en nu maar lekker slapen.

Links-boven: Grey rocks ...
Rechts-boven: ... fields of gold ...
Links-onder: ... green lushes ...
Onder: ... golden hour

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 23 Aug 2023, 23:19

2022-07-17 | Zweden, een jaar geleden

2023-08-22T20:58:24+01:00

2022-07-17
12:55
Ik ben nu even wat thee aan het drinken in een café op een camping in Skellefteå. Gisteren avond op de kampeerplek nog even met de buren gesproken, het zijn twee stelletjes uit Finland onderweg naar een bestemming waarvan ik de naam niet meer weet.

Kalian, één van de jongens, is van Ierse afkomst en heeft meerdere familieleden door heel Scandinavië wonen en in zijn dagelijkse werk is hij als 'Mechanical Technician' aan grote voertuigen. De andere jongen Nicolas heb ik niet zoveel uitgekregen, eveneens zijn vriendin Sandra. Beide spraken niet zo goed Engels, maar konden daarentegen wel begrijpen wat er gezegd/gevraagd werd.

Ten slotte was er nog de vriendin van Kilian met de moeilijk uitspreekbare naam, volgens mij was het 'Primilla' (dacht ik)? Zij is werkzaam als zuster en heeft daarnaast ook diabetes type 1! Zij heeft altijd de pompen van Medtronic gebruikt, maar was wel heel nieuwsgierig naar het OmniPod systeem dat ik gebruik. We hebben tot middernacht met elkaar gesproken en zijn daarna naar onze 'tenten' gegaan om te slapen.

Over de huidige route heb ik eigenlijk niet zoveel te schrijven, behalve dat deze weer mooie uitzichten heeft. Plus ik ben pas 30 KM's verder van waar ik was, dus ik ga zo weer verder en heb een mooie weg gekozen. Ik probeer nog bij die plaats te komen waar mijn collega Ruben vaak naartoe gaat, maar dan moet ik wel meters gaan maken!

17:25
Ik heb even een korte staan pauze bij een camping in Hennan genomen. Even nog getwijfeld om te blijven, maar er kunnen nog wat meters bij.

De 323 wil ik wel even genoemd hebben, hier was één dorp met een mooie omgeving, echter wilde de mensen daar ervoor zorgen dat je naar de bandenspecialist moest. Om de zoveel meter zaten gaten in de weg, welliswaar opgevuld met grote kiezelstenen, maar toch handig om voorzichtig te gaan rijden. De E14 was verbazingwekkend genoeg niet al te saai, er waren zelfs zijpaden waar ik had kunnen spelen! En op de huidige weg (83) wilde ik bijna een visser een lift geven, maar zoals aangegven: 'meters'.

Toch geen tweede bakkie dit keer, snel naar het toilet en weer door. Misschien naar een First Camp of i.e.g. een plek waar ik kan douchen!

Het meer van Gastsjo langs de 323.

23:20
Nou ik ben tevreden met vandaag! Ik ben +/- 15 km van Mora verwijderd en heb nog voor 21:00 een campingplek gevonden op een mooie locatie. Ik ben heel eerlijk dat ik hier niet bewust naar gezocht heb, maar het is toch het eerder genoemde merk geworden in Orsa. Wel fijn dat ik lekker heb kunnen douchen en zonder het gasstelletje heb kunnen koken.

Ongeveer een kwartier nadat ik was vertrokken uit Hennan reed er een grote Zweedse touring car achter me die wel van doorrijden hield. Zijn motto: 'Waarom maximaal 80?! Als ik ook met 100 deze weg met scherpe bochten kan nemen!' Altans, daar kwam ik achter nadat hem seinde dat die mij in mocht halen. Ik ben hem na twee dorpen kwijtgeraakt, maar was wel en klein beetje aangestoken om toch tien kilometer sneller met Noah te rijden.

Later heb ik op die route nog een vos midden op de weg zien lopen, uiteraard rustig gereden en uiteindelijk weer voorzichtig voorbij gereden. Ongeveer een half uur daarna heb ik ook eem Bambi in de verte gezien, wat is dit land toch een groot natuurgebied! Ook was zowel de 310 als de E45 prachtig om te rijden. En ook zoveel mooie plekken om even een zijpad te nemen!

Potverdorie Noah, waarom is het over vijf dagen alweer klaar?!

Maar goed, zometeen lekker met een biertje ZPP op 1 luisteren. Nu nog even met een theetje op de neus van de Defender van het zachte weer aan het genieten.

Het is welliswaar een camping, maar als je naar deze kant kijkt zie je daar niks van!

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 22 Aug 2023, 21:58

2022-07-16 | Zweden, een jaar geleden

2023-08-21T22:33:48+01:00

2022-07-16
11:45
Jemig, wat heb ik nog veel te schrijven voor ik weer kan gaan rijden! Laat ik teruggaan naar het natuurgebied van gisteren. Hier heb ik een kwartiertje rond gelopen, nadat ik me uit de toiletruimte in het hotel had bevrijd (de deur van de stal ging niet meer open).

Het was mooi, ondanks het druilerige weer. Er stond aan het wild stromende water ook een huis met een bijzondere constructie, wellicht moet ik maar eens een paar culturele tours doen als ik hier weer eens kom.

Ongeveer iets meer dan een uur later, reed ik in Rödåsel voorbij een aantal store Russiche auto's. Daar wilde wel even een foto van hebben, dus reed ik weer terug. Nadat ik deze had gemaakt kwam de eigenaar geïntresseerd naar me toe lopen. Zijn naam is Mathias en hij doet veel in offroad sleutelen en handelen samen met zijn vrouw Ida. Ze hebben samen een dochtertje een Duitse herder van zeven jaar oud.

Links: De man en vrouw des huizes samen met hun omgebouwde UAZ (zie het blauw-gele vlaggetje voor de nuancé).
Rechts: De Russische auto's, één UAZ-3303 en vier generaties Lada Niva.

Ik liet hem het systeem van Noah zien, en hij mij waar hij zoal mee handelt (zie zijn Zweeds-talige site). Ook heeft hij mij tips gegeven voor wanneer ik mijn eigen auto ga stylen en isoleren. Zo heeft hij een lak een gaaf effect geeft aan de lak (zie deze site), en volgens mij dezelfde isolatie als wat LaroRent voor mijn Defender heeft gebruikt.

We hebben nog een tijdje staan praten over o.a. hoe de uitstoot van een 4x4 afweegt t.o.v. de productie van één, de magie van offroad auto's en andere gerelateerde dingen. Voordat ik vertrok stelde hij voor om naar een locatie langs de E12 in de buurt van Tväråbäck te gaan. Nadat ik even snel mijn lunch had gegeten, ging ik daarheen onder assistentie van de GPS navigatie.

Het zag er indrukwekkend uit, maar helaas was het te donker met alleen het licht van mijn telefoon. Ik kwam er toen ook achter dat ik de zaklamp die ik had Ook kon ik hier niet met Noah komen, want de slagboom was dicht en over een treinspoor rijden was ook niet verstandig. Ik vroeg aan Mathias of er ergens in de buurt te kopen was, hij bood echter aan om er twee te lenen. Met dit aanbod ben ik terug naar zijn huis gereden, en toen ik aankwam boden ze ook gelijk aan om mee te eten. Ik voelde me een beetje bezwaard, maar heb het wel aangenomen.

We hebben macaroni en saus gegeten met als toetje kregen we een cake die Ida samen met haar dochtertje had gemaakt. Het meisje was heel stil, maar na het eten ging ze samen met haar moeder spelletjes spelen en tekeningen maken (beide heel mooi!). Tijdens het eten tipte ze me om met het touren voor de kant-en-klare maaltijden in de supermarkt te gaan, deze zijn goed voedzaam en vaak ook nog gezond! Ook hoorde ik wat piepen uit de studie kamer komen, daar bleken ze kippen en kalkoenen te broeden die ik ook al op het terrein had zien lopen.

Links: Sorry Noah je kan niet mee...
Rechts: Dit kuikentje was heel ontspannen in mijn hand.

Nu met de lampen op zak, één om aan me broek te hangen en de ander om vast te houden, ging ik weer terug naar het verlaten oord. Dit keer zonder GPS, waarbij ik benieuwd was of ik niet alsnog in de buurt van het treinspoor kon komen. via een omweg. Ik was echter een afslag te vroeg, en heb toen een pad gereden waarin nog heel veel regenwater lag.

Helaas kon ik er niet komen zonder echt off road te gaan, wat in principe niet de bedoeling was volgens de verhuurder. Dus heb ik Noah netjes in de buurt van de slagboom verstopt en ben ik te voet gelopen. Wat ik ook grappig vond is het nummer bij de spoorovergang, 51 als in Area 51.

In de rotswandige contstructie rook het heel muf, maar ook nog een geur die ik zou kunnen omschrijven als stoom. Mathias had verteld dat ze op deze plek stoomtreinen gebruikten om tijdens een oorlog electriciteit op te wekken voor verschillende doeleinden. Er stond geen trein meer, en de rails was sowieso ontbonden van het hoofdspoor, maar het was er allemaal nog wel.

Ik vond het ook spannend, omdat je niet weet wat je tegen kan komen! Maar eenmaal aan de andere kant van de grot was er alleen nog een ladder omhoog richting twee grote ventilatoren. Het beklimmen deed ik op me gemak, hoewel ik merkte dat het niet voor mij gemaakt was. Ik had een paar keer dat ik met mijn rug de valbescherming achterop aantikte, dit is natuurlijk zodat je tussendoor kan rusten zonder naar achteren kan vallen.

Boven bij de ventilatoren bevond zich een tweede ladder, deze eindigden in een smalle doorgang waar zich de derde en tevens laatste ladder aan de rotswanden had bevestigd. Dat was de meest spannende, want hier werd ik een paar keer moe en was ik blij met de rugondersteuning, slecht moment om een hypo te krijgen! Gelukkig is alles goed gegaan en ben ik na de laatste treden omhoog goed en voldaan boven gekomen, en zoals vooraf was aangegeven kon ik nu gewoon via de heuvel naar beneden lopen.

Links-boven Een remise die in de rotsen is gemaakt, dit is echt heel gaaf!
Rechts-boven: Om links te komen, moet men eerst dit spoor over.
Links-onder: Tijd om de 'Tomb Raider' uit te hangen!
Rechts-onder: Geloof me als ik zeg dat dit een eindje naar beneden is...

Ik heb nog een aantal foto's in en rondom de constructie gemaakt en ben toen weer richting Rödåsel vertrokken om de lampen terug te brengen. Hij had mij nog een app gestuurd om er zeker van te zijn dat alles goed was, en toen was ik al bij zijn huis. Ik bood hem een biertje aan, aangezien hij in mijn beleving al veel meer had gegeven. Skål!

Terwijl ik naar de grot was gegaan, had Mathias een elektrische scooter uit Engeland aan de praat had gekregen. Blijkbaar zit er volgens hem een fabricage fout in en heeft de fabrikant hem gevraagd zijn inzichten te delen. Ida blijkt ook van offroaden te houden (de gele Lada is van haar), ze had een Instagram video laten zien toen ze rond de winter met de hele familie gingen offroaden. Tenslotte hebben we nog wat muziek gedeeld, zo is mijn muziek bibliotheek weer uitgebreid met een aantal nummers.

We hebben tot vanacht 00:30 met elkaar zitten praten, en toen was het wel tijd om naar bed te gaan. We hebben elkaar omhelsd en vervolgens afgescheid genomen. Ze stelde voor om naar een meer te gaan een paar kilometer verder, het zou daar heel rustig zijn omdat je niet langs de weg zit. Onderweg kwam ik erachter dat de koplampen ondertussen weer nuttig waren voor iets! Nu is het ondertussen alweer 13:50 geworden en ga ik maar een paar KM's maken naar de volgende plek.

De slaapplaats van afgelopen nacht. En ik denk dat hij even schoongemaakt moet worden...

18:30
Ik zit nu aan het wegrestaurant Vägkrog Örnen in de stad Örnsköldsvik. Ik heb het idee dat ze hier de olympische spelen hebben behouden, want er staat een hele grote schans naast de E04! Ik had geen zin in de wortelen die ik gekocht had, en ik was moe van het rijden geworden, dus heb ik hier een Pyttinanna genomen. Volgens de eigenaar, die beter Duits ken dan Engels, is het een typisch Zweeds gerecht. Het was ook nog eens lekker, ik had er bijna nog één genomen!

Nu nog even over de route die ik heb genomen. Vanaf de slaapplek ben ik terug naar Rödåsel gereden om daar naar Vännäsby te rijden. Eenmaal daar heb ik de 92 tot Bjurholm gepakt en deze over laten gaan naar de 352 tot Nyåker.

Ik dacht daar even een koffie te pakken, maar het was al 15:00 en alles is op zaterdag een uur daarvoor dicht gegaan. Ik heb er nog wel een leuke railfiets gezien. Vanaf daar ging het even fout, want de kaart gaf aan dat ik voor het spoor naar rechts moest, terwijl ik hier al voorbij was. Na een paar privé terreinen geschonden te hebben en een coole foto bij de trein rails, heb ik op een bord de weg richting Norrfors!

Links: Hmmm... Misschien een andere vorm van 'offroading' doen?
Rechts: Of met dit fietsje misschien, ik ben vast sneller dan de trein...

Aan het einde van de weg nam ik de 352, maar ging ik bij Björna twee kilometer de verkeerde richting in naar Husum.

Op de rest van de rit is niet veel bijzonders gebeurd. Behalve het kenteken is Noah nog steeds grotendeels bedekt met een lading opgedroogde modder. Nu ga ik zometeen de 335 zoeken en dan de 334, maar als ik nu zo kijk kan ik de gok wagen en de E04 nemen. Alleen bestaat de grote kans dat het weer een saaie weg gaat worden...

22:55
Ik sta nu al bijna twee uur aan een rivier ongeveer +/- 30 kilometer van Sollefteå vandaan. In de tussentijd is er een Volvo met een boot gekomen, heeft een moeder met haar kinderen een foto bij het meer genomen en zijn er een aantal mensen die hun tenten hebben opgezet. Wat heb ik in de tussentijd gedaan? YouTube video's gekeken van het kanaal Let's Game It Out, een dag eerder had Mathias mij één van de filmpjes laten zien en het was verassend leuk (zie hier (YouTube)). Zometeen toch even sociaal gaan doen.

In de tijd tussen het laatste log en nu heb ik drie anderen plekken langs de 335 gepakt. Één waarvan ik dacht dat deze naar de top van een berg zou gaan, wat helaas twee dode eindes waren. De tweede werd geblokkeerd door een tweetal auto's! Dit was vooral vervelend vanwege het feit dat ik niet kon omdraaien en dus met een goede vaart de steile heuvel ACHTERUIT op moest!

Dit kon ik echter niet zonder gevaar voor anderen (en mijzelf), ik moest een spotter hebben. Gelukkig heb ik die best snel gevonden in de vorm van de motorrijder Godfrey. De eerste poging lukte niet omdat er een auto aankwam, de twee lukte wel. Na de hulp heb ik hem nog gevraagd wat hij ging doen, hij was dit weekend sinds 10:00 aan het touren en wilde ook weer verder om er het meeste uit te halen.

Net voordat hij wilde vertrekken was er echter nog een oude Zweedse man die de heuvel wilde afrijden, ik hield hem tegen vanwege het probleem dat ik ervaarde. Godfrey moest hem dat echter kenbaar maken, want de beste man sprak en verstond geen Engels. Hij is toen uit zijn auto gestapt en redelijk geïrriteerd het pad op gegaan, ik weet niet hoe het verder is afgelopen.

Ten slotte nog het derde pad voordat ik hier kwam, deze kwam uiteindelijk weer op een lusbocht uit en zag ik niet zitten. Maar goed, nu ga ik mijn POD vervangen en kijken of ik nog sociaal kan zijn.

Links-boven Helaas geen top van de berg dit keer...
Rechts-boven: Ik heb het idee dat mensen hier in Zweden hun auto's overal demonteren.
Onder: Mooi riviertje langs de weg en de slaapplaats voor vandaag!

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 21 Aug 2023, 23:33

2022-07-15 | Zweden, een jaar geleden

2023-08-16T21:03:14+01:00

2022-07-15
10:20
Nog een week en dan ben ik al een paar minuten in Nederland. Voor nu nog even reuit halen wat erin zit!

Ik heb een moeizame ochtend, ik ben vanacht een paar keer wakker geworden door een regenbui en de kou. Ik kan nu wel bevestigen dat ik verkouden ben, want de droge keel en het hoesten, plus dat ik traag van begrip ben blijken dat allemaal te bevestigen. Waarschijnlijk had ik er eergisteren beter aan gedaan om net als Stan een jas aan te doen, of dit is allemaal als gevolg van de eerder genoemde uitslag op me voet.

Ach ja, nu gaan we na het brood en de thee weer verder. Toch even op de Polar Smartwatch gekeken of ik nog goed zat voor de richting Åsträsk (Skellefteå) om later de 363 te kunnen pakken, dit moet allemaal nog lukken!

13:50
Ik zit nu in een hotel in Vindeln, ik ben op het moment heel moe, maar dat komt door de combinatie hoge suikerwaarde en verkoudheid. Ondertussen al een heel hoop in het logboek geschreven, ik zat vanmorgen te twijfelen om net als Stan die applicatie te gebruiken, omdat je aan het einde ook een foto boek kan kopen voor tien euro (zie bron). Wellicht doe ik dat later en dus uiteindelijk niet.

Ik kwam om 12:00 aan in Åsträsk en heb in de tussentijd een paar keer weer van die lusbochtjes gepakt. Er was ook een pad die was bestrooid met rode dakpannen, die heb ik maar niet gedaan om de banden heel te houden. Ook was er een pad die afweek van het hoofdpad. Het tweede was net na Åsträsk, maar was niet zo spannend.

Ongeveer een kwartier later was ik in het kleine dorpje Ekträsk aangekomen. Ik had ondertussen gehoopt een café of iets te treffen, maar dit was er helaas niet dus ik ging bij de T-splitsing van het dorp links richting Hällnäs (dacht ik).

Het was een semi-onverharde weg met veel onoverzichtelijke bochten, maar was heel leuk om te rijden. Bij het dropje Storsävarträsk was ook een bruggetje waar zoveel water lag dat ik 'the wave' kon doen, dat was gaaf! Minder gaaf was de volgende T-splitsing waar ik kwam, daar stond dat Åsträsk weer in de buurt kwam, ik reed dus de verkeerde richting op.

Links: De verkeerde richting, maar alsnog een mooie weg.
Rechts: Het meeste water lag nu naast de brug na die eerste 'wave'.

Ik heb Noah gelijk op het smalle weggetje gedraaid en ben toen in Ekträsk rechtdoor gereden, nog 25km van Hällnäs. Er was geen café, maar ik heb wel wat rotzooi uit de auto gerecycled. Ik snap alleen niet waarom erg geen restafvalbak was. Ach ja, dan maar nog even meesleuren. Toen de 363 gevonden, en nu dus hier in Vindeln wat ook een natuur reservoir is. Voordat ik verder ga, kijk ik nog even rond en zal ik nog een foto maken van hier en hoe Noah er momenteel uitziet.

Links: Een bankje waar men van de stromende Vindelälven kan genieten.
Rechts: Noah is een beetje vies...

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 16 Aug 2023, 22:03

2022-07-14 | Zweden, een jaar geleden

2023-08-15T21:30:07+01:00

2022-07-14
05:25
Ik heb geen oog dicht kunnen doen, eerst vanwege een rare vorm van insomnia en daarna door een droge keel. Bij dat laaste moest ik denken aan een eerdere uitdroging in 2014, maar de diabetes was stabiel dus daar lag het niet aan. Misschien is het door de uitslag op me rechtervoet? Lijkt me eigenlijk sterk. Achteraf denk ik dat het er wel mee te maken had. Ik heb ook maar even een korte douche genomen, en vervolgens realiseren dat ik vergat een handdoek mee te nemen... Dan maar een paar doekjes bij de wastafel gebruiken.

14:35
Ik zit nu in een hutje langs de snelweg in Överkalix dat zomaar Duits had kunnen zijn. Waarom? Omdat ze currywurst hebben, maar ik heb al een boterhammetje op met salami en zit nu weer aan de koffie. Ik ben vanmorgen rond 11:00 vertrokken nadat ik nog even ontbeten had met Stan en Tone. Hij ging verder naar het noorden, zij ging een stukje naar het zuiden en dan terug naar Noorwegen. We hebben allemaal nog even een fotosessie gedaan en daarna ben ik Noah nog even gaan spoelen in de wasstraat.

Links: Een foto samen met Stan, Tone maakte de foto en staat er daarom niet bij.
Rechts: Een schone Defender is een blije Defender!

Dit leek op voorhand echter al niet nodig, aangezien het voorlopig het grootste gedeelte van de rit regent. Ook heb ik na de boodschappen in Övertorneå mijn route maar gewijzigd naar de 98 richting waar ik nu ben. Het bleek alleen dat ze op grote stukken een grindpad hadden vanwege werkzaamheden. Ik heb zelfs nog achter een volgauto moeten zitten!

Links: Na de brug zie je dat de weg grotendeels opgebroken is. Je ziet zelfs de regen in de foto!
Rechts: 'Jah mensen! Netjus achter mij aanrijden!'

De grap was dat ik nog tegen Noah zei dat we vandaag maar lekker op het asfalt zouden blijven, uiteindelijk dus toch over dit soort wegen gereden. Ik moet alleen zeker niet emer met een goede snelheid een plas water raken, het was bijna alsof ik aan het remmen was!
Oh ja, en ik kwam op de 99 nog langs de 'poolcirkel'. Even snel een foto daarvan gemaakt met de auto en ook aan een Zwits stel gevraagd of ze mij samen met de auto wilde fotograferen.

Zonder mij erbij was de mooiste foto!

Maar goed ik had weer een richting geplant, ik blijf tot Skellefteå de E04 volgen en ga daarna nog beslissen of ik de 364 uit ga rijden tot Umeå, of toch afdraai naar Åsträsk (Skellefteå) dan naar Hällnäs (Vindeln) en de 363 neem. Ik denk dat het dat laatste wordt, want zo vermijd ik wel een grote stad en heb ik een mooie route, als ik de kaart mag geloven.

18:50
Ik zit nu in de auto ergens een paar kilometer van Skellefteå af op een open veld met daaromheen een mooi bosuitzicht. Op het pad hierheen kwam een Quad mij op een goede snelheid tegemoet rijden! Gelukkig was het aan het begin van het pad, anders weet ik niet hoe die jongens er langs waren gekomen met alle bomen die eromheen waren!

Nu over de afgelopen route, de E10 en E04 waren nou niet echt leuk. Behalve een paar mooie bruggen, was het voornamelijk een rijksweg, dus deze hoef ik in het vervolg niet meer te nemen. Ik twijfelde nog om bij Piteå eraf te gaan en dan een andere weg langs de kust of landinwaarts te volgen. Ik zag ook nog iemand liften bij een pomp langs de E04, dit was ongeveer +/- 60km van Skellefteå af, als ik het eerder zag had ik hem misschien wel geholpen.

Eenmaal bij de laatst genoemde plaats aangekomen wilde ik eigenlijk in een café of restaurant al het voorgaande schrijven, het was immers al 18:00 geworden en ik had een houten reet van het zitten. Ik was echter gewoon doorgereden, en eenmaal op de 364 zag ik alweer paden voorbij vliegen die ik makkelijk had kunnen nemen, maar ik ging steeds te snel voorbij.

Links: De huidige plaats waar ik denk te gaan overnachten.
Rechts: En dan nu maar eens gaan kijken hoe vervelend deze vliegen zijn.

21:05
Wellicht dat ik hallucineerde, maar één van die vliegen leek twee scherpe tanden te hebben toen ik er één op mijn broek zag zitten. Dus ik heb eieren voor mijn geld genomen en ben daar vertrokken, ik was nog steeds een beetje gespannen over de vorige confrontatie met insecten. Toch maar besloten een staanplek voor caravans te zoeken, de eerste op de route was in Bodbysund. Ze vroegen 120 SEK voor één dag, maar ik wilde niet betalen en vroeg me onderweg naar de volgende af of dit contant had gemoeten.

In Burträsk was een reguliere camping, maar deze had hekken rondom de ingang geplaatst dus keerde ik maar weer terug de 364 op. Ik heb toen ook tegen mezelf gezegd dat we voor 21:00 een plek moesten hebben, want anders zou ik eventueel terug gaan naar Bodbysund.

Toen zag ik weer een aantal paden en besloot het toch nog eens te proberen, ik ben uiteindelijk iets te ver gegaan, want dat was een modderboel en heel veel stenen. Noah stond zelfs even vast, maar we zijn er gelukkig zonder verdere problemen uit gekomen! Nu sta ik op één van die standaard lusbochten, maar ik had Noah een zacht stukje gras beloofd en dat heeft hij voor vanavond.

De slaapplaats voor vanavond met rechts het pad richting het modderbad.

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 15 Aug 2023, 22:30

Re: Zweden, een jaar geleden

2023-08-10T15:53:46+01:00

Joep Weijers schreef:
Wat een gave, uitgebreide beschrijving, dank alvast daarvoor!

Als er slechts 1 wiel in de lucht hangt, dan zou het afdoende moeten zijn om het hoog/laag pookje naar links te doen om het midden differentieel te locken. Dan gaat 50% van de aandrijving naar de vooras, en 50% naar de achteras, waardoor de as met 2 wielen op de grond je uit de penarie kan helpen.
Andere optie is om met de krik het los spinnende wiel nog iets op te krikken en daar stenen/takken/zand/kisten onder te leggen zodat die weer grip heeft.

Maar een sleepje van een vriendelijke local werkt natuurlijk ook, en levert weer een mooie verhaal op.

Dank je wel voor het compliment en de tips Joep! Bij de volgende keer (per ongeluk) offroaden ga ik dat eens proberen.

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 10 Aug 2023, 16:53

2022-07-13 | Zweden, een jaar geleden

2023-08-10T15:44:58+01:00

2022-07-13
17:00
Helaas bezig met mijn laatste Hertog Jan , maar hij is ook wel verdient! De reden komt later, nu eerst mijn verhaal van gisteren afmaken.

Ik kwam dus rond 13:30 aan in Pajala, en besloot even boodschappen te doen. Ik had echter een korte broek aan die van mijn reet afzakte, dus ik wilde de riem van mijn spijkerbroek gebruiken. Deze zat er echter niet omheen, dus heb ik tijdelijk creatief met een touw gedaan.

Eenmaal klaar met boodschappen doen, ging ik toch even goed kijken of ik de riem niet ergens anders had gelegd. Toen kwam ik tot de realisatie dat ik deze ergens eerder die dag bovenop de reserve band achter Noah had gelegd! Ik twijfelde nog om gewoon door te gaan, maar ik heb die riem altijd zo praktisch gevonden, dus de gek die ik ben had er toch voor gekozen om terug te rijden.

Door het slaapgebrek wist ik echter niet exact waar ik de riem had afgedaan. De grootste vrees die ik had was dat het langs de weg was waar ik me had omgekleed, tijdens het rijden realiseerde ik me echter dat dit niet kon, ik was in dat moment toen te gespannen om zoiets te doen.

En opeens dacht ik dat het bij het pad moest zijn waar ik even was gaan slapen. Dit gevoel werd sterker omdat ik ook een vreemd geluid van achteren hoorde komen. Ik ben ook iets sneller terug gaan rijden dan op de heenweg, met een aantal keer opstoppingen door rendieren, hobbels en gaten op of in de weg.

Ook het pad waar ik rond 14:45 aankwam nam ik iets enthousiaster dan de eerste keer, en ik was er in dat moment ook heilig van overtuigd dat ik goed zat! Niets bleek minder waar! Na circa een kilometer vanaf het plaatsje terug het pad op, waarbij ik afwisselend rijdend en lopend zat te zoeken naar een kopere gloed, zag ik niets wat er op leek. En toen zag ik het als een film weer voor me, het was op de Ramaja camping dat ik dit gedaan had!

Toevallig had ik een kaartje waar het telefoonnummer opstond, dus ik natuurlijk gelijk gebeld! De man aan de andere kant van de lijn kon mij echter slecht verstaan, ik moest hem een half uur later op zijn mobiele nummer terugbellen. Dit heb ik niet gedaan, want ik zag op de navigatie dat het maar 20 minuten rijden was. En ja, ik had ook de navigatie gebruikt voor de route terug naar het exacte punt van het pad waar ik nu was.

Toen ik daar aankwam lag de riem niet op de parkeerplaats, en toevallig waren de kliko's van die ochtend ook weg, dus bestond de kans dat hij bij het grofvuil lag! Gelukkig had iemand hem gezien en aan het personeel gegeven, ik vertelde de man dat dit al de tweede keer was dat hij mij had geholpen.

Met een kleine euforie ging ik de 99 weer op. Ik vermoede dat ik rond 18:00 weer terug zou zijn in Pajala, en dat klopte ongeveer. Ik zag dat er een camping was, maar twijfelde deze te nemen i.v.m. dat ik dit pas een dag later wilde doen. Toch maar gedaan, omdat ik ook niet weer met een muggenplaag wilde slapen.

De enige foto die ik die dag langs de route heb gemaakt.

De camping heet Route 99 en wordt beheert door een Belgisch gezin. Ze zijn zeer vriendelijk en ik was daar toch wel blij mee, want ik kon nu zonder schaamte Nederlands lullen.

Ik vroeg ook of ik mijn kleding kon wassen, want alles was nog steeds nat en aangezien muggen hun larve in vochtige plekken leggen wilde ik het risico niet nemen door het niet opnieuw te wassen. Nadat ik de was in de wasmachine had geduwt, en wat met de vrouw des huizes stond te praten, kwam er een man vragen of ik de Nederlander was.

Zijn naam is Stan, hij komt uit Tilburg. Hij werkt daar ook als Data Engineer voor de gemeente, echter wil hij na zijn vakantie verder als IT Projectmanager. Hij vertelt dat hij al een tijdje onderweg is, en dat hij ook naar de de Noordkaap is geweest. Via hem weet ik nu dat het niet toegestaan is met de motor dat gebied in te gaan, maar dat veel het na 02:00 toch doen als er geen bewaking is. Hij volgt op dit moment de Trans Euro Trail (TET) Route, ik had hier eerder over gehoord bij de LRCH vakantiebeurs.

Even later heb ik in de openbare keuken mijn eten voor die avond gemaakt, ouderwetse spinazie met aardappelen. Terwijl ik daarmee bezig was stond er ook een Zwitserse vrouw die zei dat ze samen met haar vriend vanuit Istanbul hierheen is komen fietsen. Ze was een beetje treurig dat het er over tien dagen op zou zitten, maar was grotendeels heel blij met de reis die ze tot nu toe heeft ervaren.

Na het eten ben ik nog even wezen douchen, wat extra lekker was om de rookgeur uit de porieën te halen! En daarna de realisatie dat ik al mijn kleding en beddengoed niet had. Ik had de eigenaar nog gebeld, waarvan ik sinds vandaag weet dat hij Alec heet. Helaas lag zijn zoon die op de camping was al te slapen. Het was gelukkig geen groot probleem, ik was al blij dat ik alles heb kunnen wassen. Hij beloofde de volgende dag (vandaag) als eerste 'job' alles in de droger zou doen.

Op de camping met de Torne rivier achter de bomen en links de tent van Stan. En voor de oplettende kijker, een plas met water wat aangeeft dat Noah een beetje lekt.

20:00
Het is ondertussen alweer drie uur verder, en ik ben nog niet eens klaar met het beschrijven van vandaag! Hoe dan ook, vanmorgen werd ik wakker en had heerlijk 'mugloos' geslapen! Ik zie alleen dat ik een paar rode bulten op mijn rechter voet heb zitten, dit is waarschijnlijk van een dag eerder. Ik had een havermout papje voorbereidt, maar ging toch voor een boterham omdat ik daar wel trek in had.

Ik zag Stan samen met iemand in de verte zitten en besloot erbij te komen. Het blijkt een Noorse vrouw te zijn die een aardig woordje Nederlands kent. Haar naam is Tone (spreek uit: Tune) en ze was tot tien jaar geleden met een Nederlander getrouwd. Met haar VW Polo en fiets trekt ze rond door Zweden om een aantal fietsroutes te pakken.

We hebben het onderling over de genomen routes gehad, de wilde dieren en nog wat andere dingen. Ook kwam de vriend van de eerder genoemde Zwisterse vrouw een gasfles aanbieden, aangezien ze dit niet mee mogen nemen in het vliegtuig. Deze heeft Tone in ontvangste genomen, omdat zowel ik als Stan nog voldoende hadden.

Na het eten ging ik naar de receptie, zoals beloofd had Alec de was in de droger gedaan en was het allemaal al helemaal klaar om te pakken en gaan. Terwijl ik mijn kleding in de duffelbag deed, sprak ik met hem over de positieve en negatieve aspecten van het hebben van een camping. Ik benoemde de berg afval die achter een muur in de keuken lag, dit was één van de punten waarvan hij niet kon begrijpen waarom mensen dit niet netjes konden opruimen. Ik bood aan het voor hem op te ruimen, aangezien hij mij op anderen vlakken had geholpen.

Stan kwam vervolgens naar hem toe om nog een overnachting te boeken, waarnaar ik naar de auto liep om alle kleding netjes weg te leggen. Nadat ik daarmee klaar was ging ik met een rol plastic zakken het gevaar van de afvalberg in de keuken trotseren. Halverwege kwam de vrouw des huizes aan om hetgeen te doen waar ik al mee bezig was, ze kon het enorm waarderen en had net als haar man dezelfde kritiek.

We hebben toen nog een tijdje staan praten over hoe goedkoop de huizen in Zweden zijn, dat de doktoren hier rustig een uur voor je hebben en nog kort over haar moeder (waarvan ik de details weglaat). Afsluitend vroeg ik of het mogelijk was voordat ik zou vertrekken om Noah nog even te wassen, dit was geen probleem en dus was ik klaar om te vertrekken.

Terwijl ik naar de auto liep, was Stan bezig zijn remblokken te vervangen. Dit was ook wel echt nodig, want de inkeping op de schijven was bijna volledig verdwenen. We hebben wederom wat staan kletsen, toen hij zich af vroeg waarom ik niet nog een dagje langer zou blijven. Dat leek mij bij nader inzien ook wel even lekker, dus ging ik dat even vragen bij de receptie. Onderweg zag ik Alec op een grasmaaier zitten, dus ik ging even zeggen dat ik vervelend nieuws had en nog een nachtje wilde blijven. Hij grapte mee en vond het werkelijk verschrikkelijk!

Hoe het uiteindelijk ter sprake kwam weet ik niet meer, maar tegen een kleine arbeid mocht ik ook dat extra nachtje blijven. Daar ging ik mee akkoord nadat ik al mijn zaken had geregeld, zoals Noah van binnen opruimen. De arbeid was een rit naar de afvalscheiding en wat bladblazen. Bij dat laatste dacht aan het fragment uit Zondag met Lubach.

Eenmaal klaar was Alec zeer tevreden met de resultaten en was het, ondanks dat ik het alsnog aanbood, niet nodig om nog wat bij te leggen. Toen ben ik gaan douchen en heb ik het laatste biertje waar ik het in het bein over had genomen, verdient en lekker!

We zijn nu echt bij 17:00 vandaag beland, en even daarna kwam Alec de Defender van dichtbij bewonderen. Hij vertelde dat hij een passie heeft met auto's en sprak over de Lada en Austin-Healey. Ook heeft hij nog een Mini uit 1970 gehad, waarvan zijn vrienden niet begrepen waarom hij voor zo'n 'oud barrel' koos. Ik snapte hem wel, dat soort auto's hebben een mooie geschiedenis en aluré. We zijn allebei ook een beetje tweeledig als het om moderne (elektrische) auto's gaat, voornamelijk het feit dat deze vaak alsnog via fosiele brandstoffen worden opgeladen en de actieradius nog altijd te wensen overlaat.

Hé, hé. Ik ben weer even klaar met schrijven! Dus dacht ik even bij mijn buurman Stan 'aan te kloppen', maar hij bleek op stap te zijn met Tone. Dan ging ik maar zijn zijn blog op Pindat lezen. Spoilers Het bleek dat hij initieel een andere reis zou doen, maar door problemen met zijn motor Kenny liep dit niet zo lekker.

23:10
Zojuist een paar biertjes met Stan gedronken op zijn kosten, hij kwam later deze avond en bood dit aan. Ik zei het grappig te vinden dat zijn naam en die van de motor me heel erg aan South Park deden denken. Nog leuker was dat hij de show ook kent en de satire en humor ervan fantastisch vindt, waardoor we weer een nieuw interesse punt hadden.

Dit werd nog sterker door Star Trek. We hebben allebei wel minder met de zogeten 'New Trek' zoals Star Trek: Discovery, hoewel hij Star Trek: Picard wel aanraadt. Echter heb ik geen zin om daar een Amazon Prime account voor te nemen.

Uiteindelijk ging het gesprek over zijn vorige motor, deze noemde hij Wendy, omdat er een vrouwelijke vorm in zat en vanwege het vriendinnetje-van. Zij heeft o.a. een tour in 2004 door Australië meegemaakt, waar hij ook een treurig verhaal had gehoord.

Wat ik begreep is het verstandig/verplicht om in dat land bij lange woenstijn wegen per dorp aan te geven dat je deze gaat rijden, om dan bij het eerst volgende aan te geven dat je bent aangekomen. Dit is mede zodat de hulpdiensten bij lange afwezigheid weten dat er iets is gebeurd, zodat ze gelijk actie kunnen ondernemen.

Een stel die deze weg nam, had hun 4WD vast gereden en besloten terug naar het dorp te lopen in +50 graden celsius! De man was op een bepaald punt moe en ging terug naar de auto, maar zijn vrouw ging door... zij is later vijf kilometer voor het dorp gevonden.

De laaste rit met Wendy was in 2010 ergens in Peru, daar was zij overleden als gevolg van een ongeluk met twee vrachtwagens. Aan het einde heeft hij i.e.g. 'het hart' van de motor verkocht, maar was de rest afgeschreven dus vloog hij (mede dankzij z'n zus) eerste klas KLM terug naar Nederland.
Ik wilde dit verhaal wel uitschrijven, maar heb toch besloten dit niet te doen.

Het is ondertussen alweer 02:45 geworden, en in de tussentijd heb ik met een kleine facinatie naar mijn 'huisdier' het spinnetje gekeken hoe deze een mug zat in te pakken. Hoe dan ook, ik ben nu weer up-to-date en ga nu lekker slapen in fris beddengoed.

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 10 Aug 2023, 16:44

Re: Zweden, een jaar geleden

2023-08-07T23:14:08+01:00

Wat een gave, uitgebreide beschrijving, dank alvast daarvoor!

Als er slechts 1 wiel in de lucht hangt, dan zou het afdoende moeten zijn om het hoog/laag pookje naar links te doen om het midden differentieel te locken. Dan gaat 50% van de aandrijving naar de vooras, en 50% naar de achteras, waardoor de as met 2 wielen op de grond je uit de penarie kan helpen.
Andere optie is om met de krik het los spinnende wiel nog iets op te krikken en daar stenen/takken/zand/kisten onder te leggen zodat die weer grip heeft.

Maar een sleepje van een vriendelijke local werkt natuurlijk ook, en levert weer een mooie verhaal op.

Statistieken: Geplaatst door Joep Weijers — 08 Aug 2023, 00:14

2022-07-11 | Zweden, een jaar geleden

2023-08-09T20:10:13+01:00

2022-07-11
11:35
Brr... het is me koud! Ik heb daarom ook maar een trui aangetrokken. Ik heb helaas slecht geslapen waardoor ik nu later vetrek, maar ik heb nog steeds tijd om het op me gemakt te doen. Ik ben ook door alle opwinding van gisteren vergeten te luisteren naar Zwarte Prietpraat op Radio 1! Ik ga het nu maar onderweg luisteren, dan proberen we het over een week nog een keer!

Ik heb ook nog even met pa gebeld om wat technische vragen te stellen over de auto, de leek die ik ben had even wat bevestigingen nodig. Om af te sluiten was er in de nacht toen ik nog wakker was (als gevolg van een hypo) een konijn rond de auto aan het stampen. Vanmorgen ga ik zijn/haar plek verlaten en door naar de volgende plaats: Karesuando.

Dit was het alternatief voor gisteren, het pad naar links to leidt naar de uiteindelijke slaapplaats op de berg.

15:05
Ik ben nu in een cafetaria (Tanate Kitchen) in Karesuando. De rit van de berg naar beneden duurde zo'n half uur, dus naar boven was iets langer omdat ik het pad voorzichtig nam.

Het was in het begin best regenachtig, maar momenteel is het bewolkt meet af en toe een zonnetje. De meeste zon had ik bij een pad waar ik de overblijfselen van een hert vondt. Ik was daar op mijn hoede, maar toch uitgestapt om een lading afgebroken takken mee te nemen voor vanavond tijdens het eten. Een tweede keer volgende ik een weg tussen de bossen en kwam ik ook weer uit op privé terein. Op dat pad was overigens ooit een huis, maar daar is nu niet meer veel van over. Ik vroeg me af hoe het zo is gekomen?

Dit wordt niet mijn vakantie huisje.

Na even uitpluizen ga ik nu de 99 pakken naar Tornio. Als ik daar ben voor 18:00, waar ik niet vanuit ga, pak ik daarna de E04 richting Luleå. Finland bewaar ik, net als Noorwegen, voor de volgende reis.

2022-07-12
06:40
Ik zit nu in een receptieruimte van een camping in het plaatsje Muonionalusta vlakbij de Finse grens. Laat ik beginnen waar ik momenteel mee zit als afsluiter gebruiken en opschrijven wat er allemaal is gebeurd voor dit moment. Nadat ik Karasuando had verlaten, duurde het niet lang voordat ik weer een aantal plaatsen vond om met Noah te gaan spelen. Dit is de naam die ik voor de Defender heb verzonnen voor de rest van de reis.

De eerste was een zogeheten eigen weg, en het leek erop dat veel mensen met hun geweer in het bord geschoten hadden. Dat schrok mij in de eerste instantie wel af, maar ik was toch nieuwsgierig. Het pad zat vol met stenen en kuilen waardoor ik soms rustig moest rijden in de eerste versnelling. Toen was er een keuze tussen twee wegen, ik nam de weg naar boven omdat dit mij een dag eerder al had verast. En dat bleek dit keer ook zo te zijen, ik had een mooi uitzicht over het land en kon de eerder bezochte stad in de verte zien liggen.

Boven Ook het bord hier heeft een aantal bulten, waarschijnlijk komt men hier blijkbaar om te jagen.
Links-onder: De weg die ik moest begaan (lijkt minder diep dan het daadwerkelijk is).
Rechts-onder: Het uitzicht met Karasuando in de verte (en een auto die nog een route kent of diepe kuilen kan vermijden ).

Toen ik terugreed nam ik ook het tweede pad richting een zendmast, deze lag minder hoog en er was rondom de mast niets bijzonders te zien. Op het pad vol kuilen zag ik een vrouw met haar honden lopen, dus ik deed wat rustiger aan in plaats van de zelfverzekerde snelheid van 30 km/u.

De volgende uitwijking langs de 99 was ook heel leuk en spannend. De eerste weg rechtdoor leide naar een huisje, het was compleet rood en accentueerde mooi met de groen blauwe omgeving. Op de terugweg nam ik het zijpad naar beneden richting de bossen, deze kwam uiteindelijk ook uit op een geel huisje, het pad er naartoe was echter wel minder vanzelfsprekend dan de vorige.

Links het zijpad dat naar een bosgebied leide.
Rechts ... het gele huisje daar even verderop

Eenmaal op de terugweg kreeg ik nog een video oproep van een goede vriend van mij, zijn zoontje wilde wat tegen mij zeggen en we hebben daarna een beetje bijgepraat over mijn reis.

Even daarna was het 18:30 en dacht ik een mooie kampeerplek te hebben ergens in het bos. Helaas was dit overspoeld met (bijtende) insecten, dus ik heb nog even getwijfeld maar ben daarna toch ergens anders gaan zoeken. De volgende plaats was vlak langs de weg, hier was het een stuk minder, maar dacht ik nog steeds dat het verderop beter kon.

Rond 20:30 probeerde ik het zoveelste pad, maar was het toch niet een 'green lane'. Ik reed toen achteruit, maar draaide te vroeg in en belande half in de greppel! Nu had dit geen probleem geweest als alle banden nog op de grond stonden, maar het linkervoorwiel hing vrij van de grond, dus hadden de andere wielen geen grip.

Een paar minuten daarna moest ik toch iemand gaan bellen, toen er een man en vrouw stopte die wilde proberen te helpen. Ze vroegen waarom ik de lier niet gebruikte, waarna ik zei dat ik dit wel wilde, maar een sleutel nodig had (die er niet was). Even later kwam er nog een mevrouw bij. We hebben verschillende pogingen gedaan, maar de auto ging steeds meer leunen en nu moest er toch echt hulp komen.

Wellicht ziet de doorgewinterde liefhebber wat ik zonder lier nog meer had kunnen doen?

Marina (de vrouw links) had een familielid gebeld die met een tractor de auto eruit zou kunnen trekken. Terwijl we daarop wachten, kwamen er hordes van muggen ons lastig vallen. Marina zei dat hier niet aan te ontsnappen is in het noorden, zeker niet met het huidige weer.

Op een gegeven moment bood ze aan om even snel het dorp te bezoeken waar ze is opgegroeid. Ik was wel een beetje argwaam, dus nam voor de zekerheid de standaard spullen mee (geen geweldadige dingen!), plus een zak met eten voor de diabetes.

Onderweg kwamen we de tractor tegen die uit het dorpje Suijavaara komt, Marina zei waarschijnlijk tegen de jongen dat ze even heen en weer gingen. Toen we verder reden vertelde ze dat zij allemaal deel uitmaken van een inheemse bevolking de Sámi en daarom geen Zweeds spreken. De stille rokende man is haar neef Johannes, hij leek me naar mijn idee niet zo helder, maar dat kan ook door de taalbarrière komen.

Eenmaal aangekomen in het dorp was het eerste dat opviel het grote meer, waar een aantal huisjes langs gebouwd waren. De familie woonde aan het einde van de weg, hier lag ook de ingang naar een natuurpark. Het was op dit punt dat we rechtsomkeer terug naar Noah maakte.

De jongen had al een trekband bevestigd en het was nu aan mij om de goede richting in te sturen. Dit ging met gemak en ik was zeer blij dat het zonder verdere problemen was gelukt! Ik bedankte de jongen, Marina en Johannes voor de hulp, ik denk echter nog steeds dat ik ze iets had moeten geven. Hoewel ik nog dacht bij hen in het dorp te overnachten, besloot ik toch door te rijden.

De redder met zijn gele koets!

Ik stopte net buiten Kätkesuando op wat een oude parkeerplaats leek, dit was na de afgelopen uren goed genoeg om te overnachten. Het was toen tijd de barbecue van mijn collega eens uit te proberen! Ik had een kilo aan kip gekocht en had wel zin in een uitgebreide maaltijd. In het begin moest ik even opstarten, maar uiteindelijk had ik het onder de knie. Daarna heb ik met het overgebleven hout nog een mooi vuurtje kunnen maken, dit is tot de laatste stronk opgemaakt en toen was het alweer 02:00 in de nacht.

In ons land zou je nu niet kunnen voorstellen dat dit rond 00:00 is!

Let op! Vanaf dit punt deel ik iets wat mij destijds redelijk getraumatiseerd heeft.
Ondertussen had zich alweer een legio aan muggen rondom mij verzameld, ik had al een vest met capuchon aangedaan om ze alleen nog maar richting mijn gezicht en handen te leiden. Nadat ik naar bed was gegaan hoorde vanmorgen 04:30 het gecombineerde geluid van de eerder genoemde insecten, waarvan ik eerst nog dacht dat dit buiten de tent was...

Niets was minder waar, ze zaten binnen en hadden alle vier de kanten van de tent en het plafond in beslag genomen! In een wanhopige poging had ik nog geprobeerd ze te doden, maar het waren er simpelweg te veel. Overvallen door stress, wilde ik zo snel mogelijk wegrijden, maar alles ging tegenzitten.

Het begon met de sleutels die ik uit mijn handen naast de auto had laten vallen, en pas na meerdere malen rondom lopen weer vond. Ook moest ik het hefdak omlaag brengen, want ik kon niet gaan rijden terwijl deze omhoog stond. Ten slotte moest ik wat huidsbedekende kleding aan doen, dit laaste heb ik pas later ergens langs de weg gedaan.

Ik had alle ramen behalve achter open gezet, ik reed ook niet te snel, want hoewel ik 90 kon was de weg er niet geschikt voor. Gelukkig werdt het 'zoemen' langzaam vervangen door het ruizen van de wind die de auto vulde. Hoewel het niet genoeg was om ze allemaal eruit te krijgen, was ik in elk geval heel blij dat ik deze plek waar ik nu schrijf gevonden had om even 'af te koelen'.

Om toch een beetje positief af te sluiten, voordat ik ging slapen zag ik nog een vos aan de andere kant van de weg het bos in lopen.

22:45
Wat een rot dag was het vandaag, gelukkig is het langzaam wat positiever geworden en ik heb het vetrouwen dat morgen al een stuk beter wordt.

Laat ik teruggaan naar de camping van vanmorgen. Nadat ik klaar was met scrhijven ging de deur voor het ontbijt open, ik vroeg toen aan de eigenaar of hij iets had tegen muggen. Hij gaf mij een paar stukjes met aluminiumfolie bedekte zakjes, deze moet ik op een blikje o.i.d. liggen met daarin een waxine lichtje om de aroma's te ontsteken.

Vervolgens vroeg ik of ik wat koffie mocht, dit was geen probleem (ondanks dat hij een geïrriteerde indruk uitstraalde). Even later na bakkie boodt zijn vrouw nog een muggenspray aan voor op de huid. Het leek duur om €9,- voor 150 m/l te vragen, maar het werkt de hele dag en is het voor mij daarom waard! Eenmaal weer buiten heb ik eerst de auto opgeruimd en vervolgens mij weg richting Tornio vervolgd.

Onderweg werd ik echter moe (wat opzich logisch is met maar twee uur slaap), dus besloot ik ergens aan de kant nog wat rust te pakken. Dit gebeurde uiteindelijk pas op een pad ver van de weg af in de buurt van Kitkiöjärvi. In de eerste instantie op de bestuurdersstoel, en kort daarna op de actherbank. Door de hittige was het echter van korte duur, dus uiteindelijk ben ik na iets meer dan vijf minuten weer verder gegaan.

Op een rustplaats verderop langs het water rondom Aareavaara trefde ik een man aan genaamd Ingmar. Hij was met de motor en onderweg naar de Noordkaap. Hij komt uit de buurt van Stockholm en was voor zijn pensioen professioneel danser.

We spraken over van alles en nog wat, zoals de mening dat het promoten van je eigen land voor toeristen vaak indrukwekkender is dan voor jou als inwoner. Daarnaast vertelde hij een uitgebreid verhaal over een voorstelling die hij ooit in Duitsland had gedaan, de exacte details weet ik niet meer. Dit deden we terwijl hij zijn noodles at en ik een paar boterhammen. Even daarna namen we afscheid.

Ten slotte ben ik vandaag geëindigd in Pajala. Daar ga ik het even bij laten, want ik wil douchen en dan lekker slapen.

Edit: Ik was per abuis 11 juli dus die staat nu bovenaan!

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 06 Aug 2023, 02:32

2022-07-10 | Zweden, een jaar geleden

2023-08-02T12:37:04+01:00

2022-07-10
14:45
Ik ben nu in Jokkmokk, maar het scheelde niet veel of ik had de wegenwacht moeten bellen om mij uit het grind te halen! Ik was namelijk in een grepel beland en even leek het erop dat ik er niet op eigen houdje uit kon komen. Gelukkig heeft de auto, waar ik misschien een naam voor weet, mij wederom gered met een beetje hulp van mij. Met een stok onder één van de wielen kreeg ik weer wat meer grip en kon ik uit de kuil rijden.

Hoewel het nergens op lijkt, had ik toch geen grip op het rechtervoorwiel.

Even later wilde ik weer even wat gaan drinken en vond ik een (vis)camping in de buurt van Edefors, alleen werken zij met een systeem dat Swish heet en die lijkt niet te werken voor buitenlanders. Tenminste, ik kon er op het moment van schrijven niet achter komen, wellicht dat ik het vanavond verder onderzoek.

Ook probeerde ik een foto bij de dam in de buurt van de camping te maken, en hoewel ik door creatief gebruik van een fragiele boom alsnog een 'selfie' heb kunnen maken, was het niet helemaal waar ik voor ging. Maar goed, ik heb nog wel een mooie foto!

Links De foto zonder 'selfie' zoals ik hem had willen maken.
Rechts De dam aan de andere kant van dezelfde rivier.

Ik moet zeggen dat het terras waar ik nu zit aan de hoofdstraat bij een pizzaria mooi aangekleed is, er zitten zelfs bijen naast mij van de planten te smullen. Ik ga zometeen verder naar Malmberget en vanaf daar de E45 richting Karesuando pakken.

Het ziet er hier best fleurig uit.

17:10
Weer in een pizzaria, dit keer in Gällivere net in de buurt van Malmberget genaamd Allemans. Tot nu toe is de E45 een prachtige route, ik ben zelfs op een plek gekomen waar ze aan het mijnen zijn naar steen. Daar was ook een grot, maar deze was helaas niet toegankelijk, anders was ik deze wel gaan ontdekken. Op een bepaald punt was er zelfs een kleine waterval, niet heel groot maar toch mooi genoeg om foto's mee te maken.

Links de grot, er ligt zelfs een beetje sneeuw in!
Rechts de waterval, niet natuurlijk gecreeërd maar toch mooi om te zien.

Verder ben ik wederom weer wat wild op de weg tegengekomen, voornamelijk herten want elanden verschuilen zich blijkbaar. Overigens wil ik toch uitschrijven dat ik enorm blij ben met de gum die ik in Lycksele heb gekocht, maakt het toch makkelijker om correcties mee te maken!

Ik had in Jokkmokk ook nog getankt trouwens, maar heb nu het vermoeden dat ik de tank 120 liter bedraagd. Dit omdat de meter nog niet in de rode zone was en ik net iets meer dan 100 liter heb getankt. Ik neem nu nog één kopje koffie wat dan mijn vierde van de dag wordt en daarna ga ik zo langzamerhand kijken waar ik vanavond leuk kan kamperen.

23:05
Ik heb weer een nieuwe herrinering die ik kan koppelen aan een heel toepasselijk nummer, vanaf heden zal 'Elevate' van ilan Bluestone mij altijd doen terugdenken aan het moment dat ik in de buurt van Svappavaara een berg met de momenteel nog naamloze Defender beklom.

Het had ook anders kunnen zijn, ik was namelijk al sinds 18:30 op zoek naar een plek om te kamperen. Zo ben ik op slecht begaanbare wegen en bospaden uitgekomen, en bij al die plekken voelde ik me niet op me gemak. Op één van de potentiële overnachtingen wederom op privé terrein gekomen. Ik reed een stukje terug, maakte nog een paar foto's en maakte mijn weg weer terug naar het asfalt.

Links het bos in de buurt van het privé terrein.
Rechts Een half uurtje verder van de laatste foto.

Onderweg trof ik eerst een mevrouw aan, ik bood mijn excuses aan (in het Engels), maar ze leek een beetje schuw. Bij het asfalt trof ik haar vriend aan, waaraan ik hetzelfde deed. Als ik er nu aan terugdenk kan het zijn dat zij daar niet eens wonen, maar gewoon even waren gestopt.

Terwijl ik dit schrijf zie ik linksboven een spinnetje hangen die bezig is met het verzamelen van de vele muggen die ook hierboven met velen zijn. Buiten de auto staat een grote zendmast, dus ik hoef me niet druk te maken dat ik geen ontvangst zou hebben. Toen ik hier rond 20:30 aankwam zag ik in de verte een aantal herten. Even later waren er zelfs twee in de buurt aan het grazen, maar ze zijn niet bij de auto gekomen.

Maar waar ligt het goud?

Op het pad dat ik naar deze berg volgde, zag ik aan de voet een mooie plek om te staan, maar het pad liep nog door en ik wilde toch weten waar het eindigde. Even later kwam ik op een Y-pad, waarbij ik initieel voor het linker pad koos. Daar kwam ik even later een bord tegen waarop vertaald stond 'Obstakels en gevaar voor boswegen kunnen optreden', dus wilde ik het niet wagen om verder te gaan en ging ik toch het rechter pad op. Een paar meter verder kwam ik een oude caravan tegen, er zou zomaar nog iemand in kunnen wonen maar het kan ook gewoon net zo verlaten zijn als de rest van de spullen die eromheen lagen.

Ik kan nog wel meer beschrijven, maar dit zijn nou momenten die je moet ervaren door er te zijn. Momenteel geniet ik meeste van de mooie 'zonsondergang' die de bergen en meren in de verte oplicht. En een foto is mooi, maar niets gaat boven het daadwerklijk voelen van de warmte van de zon op je gezicht in combinatie met de frisse maar kalme wind.

Stilte, mooi uitzicht en een lekkere verfrissing.

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 02 Aug 2023, 13:37

2022-07-09 | Zweden, een jaar geleden

2023-07-30T20:21:06+01:00

2022-07-09
18:55
Ik ben nu in Boden, hoewel ik me afvraag of ik niet beter in Lycksele had kunnen blijven, aangezien ik nu 700 SEK heb betaald voor een plek waar ik in essentie niks aan heb. Aan de andere kant, de water aansluiting kan wel handig zijn.

Ik ben nu wel de aandachtstrekker met mijn auto, want waar anderen een caravan of camper hebben, sta ik met een grote tereinauto. De meeste mensen hier komen ook uit Noorwegen. Maar goed, ik heb nu een plek om mijn kleding te wassen, dus dat ga ik zometeen na het eten of morgen vroeg in de ochtend even doen.

Deze herten zijn het enige bijzondere aan vandaag.

Een paar uur geleden had ik op de route nog een aantal herten gezien, dat was wel gaaf! Over de rest van de route heb ik niet zoveel bijzonders gezien. Ik ga nu maar even een plek in de stad zoeken om te eten, heb namelijk geen zin om zelf te koken.

2022-07-10
00:35

Iets over 00:00, wat een mooie accenten!

Zelfs nu is het nog licht genoeg om dit buiten te schrijven. Ik kom net van de wasserette af en heb nog een biertje gepakt, ik had daar nog even zin. Het wassen verliep grotendeels goed, alleen was ik vergeten waspoeder te kopen, dus heb ik creatief gedaan en afwasmiddel gebruikt.

Het drogen duurde allemaal wat langer, ik heb drie programma's gedaan en het was nog steeds niet helemaal droog. Na de derde was het wel droog genoeg om mee te nemen, maar er is een kans dat het gaat stinken...

Ik heb ook lekker gegeten in het centrum van Boden bij Färgaregatan. Er was een leuke meid die mijn bestelling opnam, ze was alleen een beetje nerveus, misschien omdat ik haar in het Engels aansprak en zij toegaf het niet zo goed te kunnen. Hoe dan ook, ik heb een stukje os met patat en een lekker biertje genomen met een lichte smaak genomen.

Toch wel lekker als er voor je gekookt wordt.

Voor het eten had ik echter nog wel een momentje met parkeren van de Rover. De garage waar ik in reedt was nog net geschikt, maar ik had geen idee hoe ik moest betalen, dus ik was maar gaan zoeken naar een parkeerplek buiten. Daar was hetzelfde probleem, maar ik heb het opgelost door een app te downloaden, dit vindt ik alleen niet zo fijn, want ik moest mijn creditcard daarvoor gebruiken. Ik moet echter niet klagen, want ik heb alleen gedaan wat ik wilde doen en morgen kunnen we er weer lekker tegenaan!

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 30 Jul 2023, 21:21

2022-07-08 | Zweden, een jaar geleden

2023-07-27T11:53:21+01:00

2022-07-08
16:00
Wat een dag is dit tot nu toe gebleken! Laat ik beginnen met dat het vanmorgen nog steeds goed waaide waar ik stond en even dacht ik me portomonee kwijt te zijn, maar deze was ergens naar achter gevallen. Ook zag ik toen ik bij Ockern weg reedt, zag ik nog een auto op de plek waar ik eerder stond. Een gewone Volvo stationwagen met een daktent, dat zie je niet veel.

Eenmaal bij Strömsund aangekomen bleek dat ze daar met de brug bezig waren en dat ze met zo'n wegwerk stoplicht werkte. In de eerste instantie wilde ik daar vlakbij al een bakkie koffie pakken, maar dat zag er niet zo leuk uit, dus reed ik de 349 op.

Ergens voorbij een bord met de tekst 'Flåsjöbygden' zag ik een zandweg, maar reedt iets te snel voorbij om er naar af te slaan. Een stukje verderop zag ik parkeerhavens aan beide zijden van de weg, daar heb ik een ruime 180 graden gedraaid. Het eerste gedeelte van de zandweg was saai, alleen maar een rechte weg met grote grindstenen.

Op een gegeven moment was ik het zat en nam ik ergens een afslag naar links. Even verderop was een houtopslag voor omgekapte bomen en toevallig was daar ook iemand. Helaas sprak hij geen Engels, dus kon hij mij niet duidelijk maken dat het pad wat ik volgde dood zou lopen...

Links: Jemig wat was dit saai...
Rechts: Wellicht is dit een snelle weg terug naar het asfalt?

Eenmaal terug op het kruispunt waar ik vandaan kwam, had ik nog twee keuzes: of rechtdoor; of anders links de saaie rechte weg blijven volgen. Ik koos dat laatste, wat op het hoofdpad ook dood liep. Onderweg kwam ik een kadaver tegen, waarvan het meeste al bot was geworden. Ik kwam hier op een lus bocht uit die me weer terug liet rijden, echter zag ik aan de rand van deze bocht een pad waar ik eventueel heen kon. Maar de vele obstakels, zoals een redelijk grote boom, deden mij toch anders doen besluiten.

Ik moest nu dus wel terug dat saaie pad over, maar ik zag onderweg terug nog een pad die wellicht direct bij de hoofdweg uitkwam. Ik twijfelde wel, maar heb het toch genomen. Het was extreem spannend, ik zat aan de oever van een meer en de grond was vochtig! Dit deed me een beetje stressen, omdat ik een kans zag dat ik door zou zakken en vast kwam of zelf richting het water zou vallen!

Links: Nu niet doorzakken!
Rechts: Is iemand toevallig zijn kano kwijt?

Gelukkig is het achteraf gezien niet zo erg geweest, en heeft de gok goed uitgepakt, want ik kwam uiteindelijk weer op een kieselstenen weg uit. Daar heb ik nog een paar foto's gemaakt en ben ik op zoek gegaan naar de 342. Ik hield daarbij de turbine molens aan, want daar zou wel iets van een bewoonde wereld zijn.

Als ik nu later terugkijk op mijn horloge, waar ik mijn offroad paden mee vastleg, zie ik dat ik een paar kilometer van het dorpje Järilvattnet verwijderd was voordat ik besloot het bord 'Uitrit 342' te volgen. Ook zie ik dat ik een rondje heb gereden, maar de conclusie: het is de moeite waard geweest om die 180 graden te draaien!

Vanaf daar ben ik niet meer van de weg gegaan, maar ben ik wel een paar keer gestopt om een foto te maken van de prachtige gebieden langs de bergen. Het gaf me echt een vibe die ik zou hebben bij een spel als 'Need for Speed: Carbon', maar met de schoonheid van Zweden (en de Noorse grens).

Dit soort wegen met de bergen gaf mij dat NFS gevoel, qua atmosfeer dan!

Eenmaal aangekomen in Gäddede besloot ik gelijk maar te tanken om een geval als een paar dagen terug te vermijden. Daarna ben ik naar het eerder beschreven ca'fe ernaast gegaan voor een langverwachte koffie! Ze gingen echter om 16:00 dicht, dus ik kon er maar even blijven.

Na sluiting ben ik brood met pindakaas en jam gaan maken en besloot dit onderweg te eten, omdat ik anders niet op tijd in Lycksele zou aankomen! Ik voelde de spanningen alweer (door de hoge glucose), en toen sprak ik tot mezelf dat ik er niet naartoe 'moest' en gewoon maar moest kijken of ik het ging halen.

17:00
Ik heb even op een ongenummerde weg richting Stora Blåsjön mijn pomp vervangen, deze is toch lekker acht uur langer meegegaan! En ik zie nu ook geen heuvels meer, maar echte bergen!

22:30
Ik zal nu altijd 'Jitter' van David Broaders associëren met deze ongenoemde weg langs de Noorse grens. Zo donker en toch zo mooi! Langs de donkere asfalt weg lagen grote en kleine hoopjes sneeuw, de lucht was gevuld met een mistige atmosfeer en met de milde regenbui daarbij was het plaatje voor mij perfect te noemen.

Druilerig, somber en koud. Wat een mooie omgeving!

Maar het is wel een weg die je niet op de maximale snelheid van 90 moet rijden, er waren aardig wat punten waar gaten in de weg zaten, of gewoon scherpe bochten. Volgens mij was het pas ergens bij Saxnäs dat het weer een beetje netjes reed.

Voordat ik daar kwam zag ik nog een mooi stuk waar ik eventueel zou kunnen kamperen net voorbij Klimpfjäll. Het is ook daar dat ik erachter kwam dat deze weg die ik rijdt de Wildernis Weg heet. Welke in trek ligt bij vissers, want daar ging het op het bord voornamelijk over.

Ik had langs deze stromende rivier kunnen kamperen, maar besloot toch verder te gaan.

Na dat moment was ik helemaal niet meer in de stemming om me naar Lycksele te haasten, ik zou nog wel proberen er om een uur over 22:00 te komen. Toen ik echter bij Vilhelmina de 360 opging, wilde ik toch iets langs deze weg gaan zoeken, zeker omdat ik ook nog zin had in een offroad moment.

Het begon bij een stukje bos langs de weg, maar ik zag daarvoor twee slagbomen die een pad aangeven. Dit was een pad dat een aardig eind doorliep, en er was zelfs een heuvel waarop je met een normale auto niet zou komen. Dit eindigde in een open valkte zoals ik die al eerder had gezien, maar ik wilde toch ergens anders gaan staan waar ik iets meer overzicht zou hebben wat er in de bossen bevond.

Links: Je komt de heuvel links in de verte niet op zonder een 4x4
Rechts: Helaas was er boven niet veel te zien behalve plantjes e.d.

Aan de andere kant van de 360 was er nog een pad dat op ongeveer hetzelfde leek alleen was dit dichtgegroeid op de weg en ook omringt door bomen. Een stukje verder terug op het asfalt zag ik een aantal borden die een rustplaats aangaven. Één was direct langs de weg, maar die zou ik als laatste bewaren en een andere plek daar in de buurt was al bezet door iemand anders.

Een stukje van die twee plekken af zag ik een afgelegen stuk langs het water, maar door de muggen besloot ik toch nog iets verder te gaan. De vierde was verder dan ik dacht, deze was voorzien van een hut met een vuurbak. Maar daar ben ik niet lang gebleven omdat er enorm veel muggen waren. Ik probeerde nog een vuurtje te maken om ze daarheen te lokken, maar omdat alles vochtig was ging dit lastig. Het enige wat ik aan kreeg waren de naalden van een denneboom.

Links: De afgelegen plek langs het water (met muggen).
Rechts: De vierde plek aan de bosrand (met meer muggen...)

Na een biertje wilde ik in de eerste instantie terugrijden naar de plek die ik als laatst had bewaard, echter zag ik nog een plek waar ik nu uiteindelijk sta. Ook hier wederom muggen, maar wel een heel stuk minder dan de vorige plekken. Sommige zijn een stuk groter dan andere, gelukkig heb ik deze buiten de auto kunnen houden.

Dit is ook prima!

PS. Met terugwerkende kracht zie ik nu wel in dat je deze beesten niet kan vermijden, zeker niet op vochtige plekken zoals langs het water of een bos waar de grond nat is.

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 27 Jul 2023, 12:53

Re: 2022-07-05 | Zweden, een jaar geleden

2023-07-21T13:46:47+01:00

djvoyager schreef:
Landmarcs schreef:Tja, ik ben er al weer een paar jaar niet geweest, maar ik ken het uitzicht maar dan andersom.
Ik kampeerde meermaals aan de overkant, Rättvik is dan zo'n berg aan lichtpuntjes.

...

PS Ik moet even kijken waar, maar ik plaatste hier op het forum al eens een kiekje van mijn plekje aan de overkant.
Om precies te zijn hier: 1º kiekje & 2º kiekje

Hoi Marc,

Het is inderdaad ook een groot meer! En niet zo diep aan de randen waar ik was, wellicht bij jou wel?
Wellicht voor de volgende keer Zweden ga ik de andere kant eens bekijken.

Klopt, het is een ongewoon ondiep meer.
De relatieve ondiepte (gemiddeld 28 en max 134) wordt verklaard door de ongewone oorsprong.
De meeste meren zijn gevormd door gletsjers die in de ijstijd in een rivierdal het toekomstige gletsjermeer klaarlegden. Het Siljan-meer en nog wat kleinere meren zijn naar verluid het gevolg van een meteoriet-inslag: de aardkorst is rond die inslag ringvormig gerimpeld. Als je wat slordig neer de kaart kijkt kan je een ring vermoeden, een ring die lang Rättvik, Mora en Furudal komt.

Overigens is ondiep water ook een voordeel: het warmt sneller op.

Groeten MarcS

Statistieken: Geplaatst door Landmarcs — 21 Jul 2023, 14:46

2022-07-07 | Zweden, een jaar geleden

2023-07-21T12:24:06+01:00

2022-07-07
11:00
Wat een spannende en enge nacht zeg! Door de regen hoorde ik allemaal geluiden waarvan ik dacht dat het wolven op de horizon waren. Echter moest ik me meer druk maken binnen de tent, aangezien er allemaal irritante kleine vliegen waren die me maar bleven bijten! :s

Ik had in de nacht nog een foto naar Ivana gestuurd (een vriendin uit Lund), het betrof een aantal botten die ik gisteren eerder die dag had gevonden op een andere plek. Ze maakte zicht zorgen en wilde dat ik haar in de ochtend een bericht stuurde, wat ik zojuist heb gedaan.

Verder is het heerlijk weer, de zon schijnt en er zijn bijna geen wolken te zien, op deze manier wakker worden kan ik wel aan wennen. Ik had een aantal sandalen aangetrokken, alleen bleek dat niet zo'n goed idee i.v.m. bijtende mieren.

Nu ben ik van plan richting Rörön te rijden en de 321 te pakken naar de volgende rustplaats in dit avontuur.

Mooi begin van de dag!

13:25
Ik had weer even zin in koffie en zit nu aan een overdekt terras in Ytterhogdal. Ik heb voordat ik hier binnenkwam even van kleding gewisseld i.v.m. de plotselinge regen, maar als ik nu zo kijk zijn er meer mensen met een zomers weertje.

Links Een privé strand van met een vriendelijke doch drigende boodschap. Rechts Ik vraag me af waar er vaak gereden wordt?

Terwijl ik aan het schrijven was sprak een man mij aan (Ramon), hij keek een beetje aangeschoten, maar deed mij wel een goede suggestie om richting Strömsund en daarna Gäddede te rijden.

Ik heb nog maar een twwede koffie genomen aangezien het in Zweden normaal is dat je er één keer voor betaald zolang je ergens blijft zitten. Wat ik me wel realiseer nadat de man mij die tips had gegeven, is dat de navigatie kaart straks de andere kant opgevouwen moet worden.

Vlakbij het koffiemoment, wellicht niet goed op de foto te zien, maar het regent.

15:55
Ik sta nu in een secundair pad langs de E45 tussen Rörön en Svenstavik. Ik ben door de eerstgenoemde plaats heen gereden met de verwachting aan een meer te kunnen staan, dit is helaas niet het geval. Wel bizar is dat de maximaal aangegeven snelheid op de hoofdweg daar 70 is! Zeker als je ziet dat het een onverharde weg is waar je banden binnen een paar dagen zijn versleten.

Maar goed, ik heb me papje havermout die ik vanmorgen had gemaakt weer op, nu verder richting Mattmar via de 321!

Links Het begon zonnig, maar het wordt toch een beetje druilerig. Rechts Twee uur later even gerust vlakbij Mattmar.

21:30
Ik sta nu al iets meer dan twee uur op een stukje langs een meer wat zo op een eiland lijkt. In die tijd heb ik de auto twee keer verplaatst, één keer vanwege de positie langs het water en de andere keer omdat de zonnepanelen niet genoeg licht kregen.

Ook heb ik me vader even gebeld, want mijn moeder maakte zich iets te druk over de wisselende suikerwaardes (eigenlijk terecht, maar toch vervelend). Helaas is de diabetes vandaag weer eens lekker aan het schommelen, een uur geleden nog 3,9 en nu weer extreem aan het steigen. Hoewel de hoge waardes mijn humeur wel beïnvloeden, laat ik me hier niet door kisten!

Links de 1e en rechts de tweede postie.

Ik heb hier nog een uil gezien, deze had zo te zien een muis gevangen, dit heb ik mooi gefilmd! Ook ben ik per ongeluk op privé terein beland, toen ik een pad langs de 339 in de buurt van Naversjoberg nam, zag ik een brug, maar daar durfde ik met dit gewicht niet overheen. En voor dat ik het wist zag ik een huis en een auto en ben ik snel doorgereden!

Ik kom er ook net achter dat dit stukje waar ik sta zelfs op Google Maps te vinden is (of zoek zelf op 'Ockern Naturcamping, Föllinge, Zweden'). Ik was ook nog bezig geweest om een kampvuur voor te bereiden, maar ik denk dat het met deze wind lastig zal worden. Hoe dan ook, een prima dagje en daar ga ik zo maar weer een biertje op doen!

Statistieken: Geplaatst door djvoyager — 21 Jul 2023, 13:24